جبران عقب ماندگی
۱- آن کادر تخت: یه تخت داریم که یه تشک ابری (تقریبا داغون) روشه. یه پتو میدن که معروفه به پتو شتری. این رو باید با دقت از وسط تا کنی و پهن کنی روی تشکت. بعد یه ملحفه سفید رو باید با دقت وسط به وسط این تشک بندازی و دو طرفش رو با هم تختیت بکشین که کاملا صاف قرار بگیره روی تشک و بعد دو طرف رو تا می کنی زیر تشک. قسمت بالای ملحفه رو باید بصورت "پاکتی" تا بزنی که امیدوارم لااقل دخترا بدونن یعنی چی (عمرا بلد باشین! مطمئنم هنوز ماماناتون جاتون رو جمع می کنن
) بعد یه ملحفه سفید دیگه رو باید تقریبا طوری روی تخت بندازین که از طرف بالای تخت حدود دو-سومش آویزون باشه و باز کاملا وسط باشه و کشیده شده باشه و دوطرف رو باز میدین زیر تشک. ملحفه رو در همین حال رها می کنین.
بعد نوبت میرسه به پتوی ارتشی. پتو رو از طرفی که روشن تره رو به بالا پهن می کنی روی ملحفه به طوری که آرم ارتش که روش نقش بسته دقیقا وسط تشک باشه و نوشته پایین پتو از پایین تخت به اندازه ۵ انگشت بالا تر قرار بگیره. دوباره با هم تختی دو طرف رو محکم می کشید که پتو کاملا کشیده شده باشه و دو طرف رو میدین زیر تشک. پایین پتو رو دوباره بصورت "پاکتی" باید تا بزنین. حالا روبالشتی رو روی بالشت میکشی (بالشت یه ابر درب و داغونه) و اون رو وسط به وسط تخت جوری که از سمت بالای تخت تقریبا ۵ انگشت فاصله داشته باشه میذاریش. اون ملحفه دوم رو که ولش کرده بودی میکشی روی بالشت طوری که در آخر بالش لای اون قرار میگیره و ملحفه به اندازه ۵ انگشت با بالای تخت فاصله داره. بعد پایین ملحفه رو میاری روی پتو و به سمت داخل تا میزنی. این میزان تا زدن به داخل معیار خاصی نداره و مثلا حدودا یک وجب جلوتر از دسته تخته. البته روی بعضی از تخت ها با ماژیک یه علامتی زدن به عنوان نشانه. ولی قانون کلی اینه که تخت بالا و پایین باید به یک اندازه و هر کدوم هم به اندازه تخت سمت راستی خودشون به داخل تا زده بشن (در واقع به این ترتیب همه تخت های یک ردیف عین هم آنکادر میشن بطوری که وقتی بازدید کننده تخت ها رو از بغل نگاه میکنه همه ملحفه ها و آرم پتوها در یک راستا هستن).
تا اینجا شکل کلی تخت فقط در اومده و بعد کار اصلی شروع میشه! به ما یه شونه آبی رنگ (از اینا که میره توی دست و طلبه ها باهاش سر و ریششون رو شونه می کنن) دادن که ما اول فکر می کردیم برای کلمونه! (البته من از قبل میدونستم کاربردش رو
). در واقع این شونه برای برای غشو کردن پتوی ارتشیه!!! پتوی ارتشی رو با این شونه با نظمی خاص باید شونه کنی. دو طرف آرم رو به طرفین شونه می کنی و وسط اون رو رو به پایین. بعد عقاب آرم ارتش رو با شونه برجسته می کنی. همچنین نوشته پایین آرم ارتش رو برجسته می کنی. بعد کناره های تخت رو هم رو به سمت بالا شونه میکنی که یه حالت برجسته باحالی پیدا میکنه! اصطلاحا کناره های تخت باید قوطی کبریتی بشه! یعنی زاویه قائمه پیدا کنه
این میشه تازه آن کادر تخت. بعد باید کمدتون رو هم آنکادر کنین. توی کمد قسمت بالا می تونین فقط لیوان و قاشق چنگالتون رو بذارین به اضافه کتاب ها و مسواک خمیردندونتون. طبقه پایین دوتا حوله بزرگ و کوچیک دارین که باید مثلثی تا بشن و روی هم قرار بگیرن. یه گوشه این مثلث قرآن و جانماز قرار میگیره و یه گوشه دیگه سلف (ظرف غذا) قرار میگیره. بعد هم یه آینه آبی دادن که باید بصورت مایل روی حوله ها قرار بگیره. هیچ گونه چیز دیگه ای نباید درون کمد ها باشه و سایر وسایل باید در کیسه انفرادی (یه کوله پشتی دراز برزنتی که از بالا باز میشه و اگه چیزی از تهش بخوای برداری باید همه چیزهای بالاترش رو در بیاری!!!) قرار بگیره. مکان کیسه انفرادی هر فرد هم زیر تختشه بطوری که سر کیسه رو به سمت بالای تخت باشه. تخت بالایی سمت راست و تخت پایینی سمت چپ. مشابهش در پایین تخت و بغل پایه های تخت،جعبه واکس قرار میگیره. روی جعبه واکس هم دمپایی ها باید گذاشته بشه (یا در وضعیت ناقص پوتین ها)...
خوب همونطور که دیدین آنکادر کردن چندان کار ساده ای نیست! برای همین خیلی از بچه ها مثل من دست به آنکادر تخت نمیزنن و شب از پتوی ارتشی استفاده نمی کنن! هفته اول که همون اورکت ارتش رو مینداختیم رومون! از هفته دوم با خودم پتو سفری بردم!
با این حال شونه کردن پتو و از بین بردن گودی هایی که در اثر خواب روی پتو افتاده هر صبح حدود ۱۰ الی ۱۵ دقیقه وقت میبره! البته یه سری بچه ها هم با جراتی وصف نشدنی پتو رو کامل به هم میریزن و میرن زیرش میخوابن
اوففف این بود بدهی اول!
۲- مسجد، زیارت عاشورا، کلاس های عقیدتی، حفاظت اطلاعات، انواع سخنرانی های مذهبی و...:
موارد فوق در سربازی و بین همه دانشجویان (به ما میگن آقایون دانشجویان!) از ارج و قرب بسیار بالایی برخوردار هستن. دلیلش هم اینه که سربازها برای ساعاتی چند از "وضعیت کامل" (همه لباس ها با پوتین) به "وضعیت ناقص" (همه لباس ها منهای پوتین و کلاه، به علاوه ی دمپایی) تغییر حالت میدهند و اکثرا در مسجد و یا در سالن اجتماعاتی گرم نزول اجلال می فرمایند
. در هوای به اون گرمی حتی اگر هم بخوای، تقریبا غیر ممکنه که چرت نزنی و خواب نری! حالا بچه های ما که می خوان! در نتیجه بسیار راحت کمبودهای خواب خود رو جبران می کنند. همه این ها هم که نباشه همین که رژه نمیری خودش خیلی خوبه! در نتیجه بچه ها عاشق دین و مذهب و روزهایی شدند که کلاس عقیدتی دارند. من به شخصه تا بحال چنین تبلیغی برای دین در هیچ کجای دنیا ندیده بودم که جذبی حداکثری (در حدود ۱۰۰٪) داشته باشه
برای ما هم که روزهای عقیدتی (شنبه ها) بهشته! چون دیگه گاری هم نباید هل بدیم و خیلی خوبه کلا دیگه
۳- تلو: خوب این رو هنوز نرفتم ولی باید بگم یکی از دغدغه های اصلی بچه ها از همون روز اول تا وقتی که برن اونجا همین تلو هست! کلی شایعه هم درست میشه که این دوره اصلا نمیریم و یا برعکس مثلا هفته بعد قراره بریم و...
تلو اردوگاهیه نزدیک لشگرک که کوهستانی و بیابانی و اینهاست! برای تیراندازی و اجرای عملیات نمایشی و تمرین عملی چیزهایی که بهمون یاد دادند استفاده میشه. ۳ روز اونجاییم و چادر میزنیم و از این برنامه ها! ستوان های آموزشیمون از سردی هوا و سختیش اونقدر بد گفتن (تازه اونها چادر های مجهزتری دارن) که یه جورهایی بچه ها کلی نگرانن. اطلاعات تکمیلی رو بعدا میدم!
خوب دیگه دست و من و چشم شما افتاد به نظرم!
باقیش باشه برای بعد. فقط در مورد این معارف جنگ که براتون تعریف کردم. یه سایت داره به این آدرس. می تونین عکس های ما رو توش پیدا کنین و عکس اون افرادی که من گفتم دوسشون دارم رو هم ببینین. یه سری مقاله و سخنرانی و اینا هم داره که متاسفانه اونهایی که برای ما گفتن نیست. ولی مثلا این خاطره فرار صبوری زاده رو داره (البته من نخوندمش ولی خاطره اسارتش اون ته تهاشه).
اینم عیدی من به دخترا که عاشق دیدن کله کچل پسرا هستن! کلی پسر کچل توی این عکساست!
عکاسه کلی زحمت کشیده جوری عکس گرفته که کمترین تعداد خواب توی عکس باشه ولی واقعیت چیز دیگریست!
پی نوشت: اگه تونستین منو پیدا کنین