رهگذر

فیلم Avatar مال سال ۲۰۰۹ رو دیدم. برعکس اون چیزی که فکر می کردم و از روی تبلیغاتش یا رد کردن از روی فیلم فکر میکردم خیلی ازش خوشم اومد. غیر از جلوه های ویژه و کامپیوتری و سایر چیزهایی که براش جایزه و اسکار برده، جنبه های طبیعت دوستانه و انسان دوستانه و این ها هم خیلی داشت (که خوراک کار علاقه منه!)

ولی چیزی که شاید برام خیلی جالب بود، ایده ای بود که فیلم بر اساس اون ساخته شده ولی تاکید زیاد و مستقیمی روی این مطلب انجام نمیشه...

نمی تونم اگه نخوام جریان فیلم رو تعریف کنم این نکته رو توضیح بدم! حالشم ندارم تعریف کنم

حالا اگه حالش بود شاید بعدا گفتم!

ولی اگه می خواین ببینین این فیلم رو یا دیدین، به این مسائل که اصلیت ما لزوما بدن و صورت مادی و ظاهری ما نیست و این تن تنها بروز و قالبی هست برای روح و نفس واقعی ما فکر کنید.

به این فکر کنید که نوع زندگی و تعامل ما با طبیعت و جهان انتخاب خودمون و روح و نفسمونه.

توی ذهنتون گریزی به بحث تناسخ بزنید.

این سوال فلسفی ولی بی جواب بچگیهامون که "واقعیت این چیزیه که ما میبینیم و فکر می کنیم واقعیته و یا این ساخته و پرداخته ذهن ماست" رو یادآوری کنید. این که اصل زندگی اونچیزیه که ما اسمش رو بیداری میذاریم یا این خوابه که اصله؛ و ما فکر می کنیم خوابه!

کامل با این مساله درگیر بشید و بهش فکر کنید که وقت خواب بنابر برخی اعتقادات ما، روح از جسممون جدا میشه و به یه عالم دیگه ای سفر میکنه (چیزی که در این فیلم بارها می بینیم). و این چالش که شخصیت اصلی داستان باهاش مواجه میشه که: توی اون چیزی که با خواب متناظرش می کنیم بمونه و یا توی این دنیای به قول ما واقعی! (البته توی فیلم مثلا جفت این ها واقعیه! دقیق تر بخوام بگم با این سوال مواجه میشه که: کالبد بدن انسانی فعلیش رو حفظ کنه و یا کالبد و زندگی جدیدش رو انتخاب کنه!)

خلاصه به نظرم برعکس اونکه این فیلم به خاطر جلوه های ویژه و اکران 3D اش معروف شده، خیلی جای فکر و تامل داره...

پ.ن: جالبیش این بود که توی جلسه پژوهش هم بحث عالم ذر و آفرینش انسان و عهد گرفتن خدا از آدمیان بود... واقعا بحث چالش برانگیزیه (ولی فکر نمی کنم نتیجه قطعی هم داشته باشه!) (سوره اعراف آیات ۱۷۲ و ۱۷۳ رو ببینید)